نظريه دسترسي و مشاركت سياسي
نظريه دسترسي و مشاركت سياسي
ديويد ترومن خاطر نشان كرده است كه مشاركت كنندگان در سياست، درجات مختلفی از منابع را دارا هستند. در هيچ نظام سياسي، مردم دسترسی مساوي به قدرت ندارند. کمیتهای متغير سازمان، اطلاعات، منزلت، ثروت و پيوند اجتماعی با كسانی كه براي تأثير گذاری بر اجتماع تلاش میکنند همه و همه بر موفقيت مشاركت كنندگان سياسي، در دسترسي به قدرت سياسي تأثير میگذارند و اين عامل موجب میگردد ميزان مشاركت سياسي در يك جامعه متفاوت باشد؛ لذا افراد و گروههای سياسي ممكن است از دسترسي محدود خود به قدرت ناراضي شوند. گروهي از روستاييان يا مردان قبيله، كه از قديم تا كنون الگوي دسترسي به مديريت محلي را دارا بودهاند ممكن است احساس كنند كه تصميمات مهمي كه بر زندگی آنها تأثير میگذارد اكنون در سطح ملي و نه در سطح محلی اتخاذ میشود و بنابراین احتمال دارد در جستجوي دسترسي به نظام سياسي ملي بر آيند.
وقتي كه ميزان نفوذي كه مردم خواهان آن هستند يا ميزان نفوذی كه به طور واقعي مردم دارا هستند هر دو در سطح پايين باشند (مانند جوامع تحت سلطه سنتی) يا هر دو در سطح بالا باشند (مانند جوامع صنعتي مدرن) احتمالاً” نظام سياسي داراي ثبات است اما اگر بين اين دو شكاف باشد جامعه دچار آشفتگی میشود.
منبع:
-واينر، مايرون و هانتينگتون (1379). درك توسعه سياسی. ترجمه پژوهشكده مطالعات راهبردی تهران : انتشارت پژوهشكده مطالعات راهبردی.