نظريه حكومت و مشاركت سياسي

           يكي از تبیین‌های مشاركت سياسي مربوط به تأثير حكومت بر شهروندان است. اين نظريه بر محصول حكومت، به عنوان يكي از عوامل تغيير ميزان مشاركت سياسی می‌پردازد. مطابق اين نظريه، قبل از هر چيز توانايي استخراجي و قانونی حكومت، گروه‌هایی را با حكومت مرتبط می‌سازد كه سابق بر اين از حكومت جدا بوده‌اند. در اينجا دولت، در واقع با پذیرش فعالیت‌های جديد، تعريف مجددی از سياسی بودن ارائه داده است. به طوری كه چیزهایی را كه زماني، افراد فعالیت‌های خصوصی يا امور مذهبي تلقي می‌کردند (مانند ازدواج و حقوق ارث) اكنون جزء امور عمومي به حساب می‌آیند. بعلاوه، حل تعارضاتي كه از طريق نهاد های قضايی سنتی صورت می‌گرفت و در سطح محلي بودند امور سياسي محسوب نمی‌شدند. اما دولت نسبت به ايجاد يك نهاد قضايي رسمي، جهت حل و فصل تعارضات مردم در سطح ملي اقدام می‌کند، بر قراري حق رأی عمومی می‌کند، حقوق تشكيل انجمن‌ها و تجمعات و مطبوعات آزاد، جهت ورود افراد و گروه‌های اجتماعی به فرايند سياسی را فراهم می‌آورد. به طور خلاصه در واقع امكان افزایش مشاركت سياسي توسط دولت فراهم شده است.

منبع:

-واينر، مايرون و هانتينگتون (۱۳۷۹). درك توسعه سياسی. ترجمه پژوهشكده مطالعات راهبردی. تهران : انتشارت پژوهشكده مطالعات راهبردی.